سید ابراهیم نبوی

تعین پیدا کردن و تشخص یافتن فرد به عنوان نویسنده ای که نوشته هایش در گذشت زمان اعتبار یافته و مورد اعتماد و وثوق دیگران است، باعث می شود تا تعداد گروههای مرجع و صاحبان نظر و رای افزایش یابد و این به گسترش جامعه ای چند صدایی کمک می کند. بخصوص اینکه معیاری مانند زمان فرد را به آزمایش می گذارد، در گذشت زمان کسانی که اعتبار کلام و سخن شان را نتوانند حفظ کنند، خود بخود مرجعیت خود را از دست می دهند. و هر چه تعداد این افراد و گونه گونی آنان افزایش یابد، طبیعی است که دسترسی و انتخاب سهل تر می شود و سهولت انتخاب و دسترسی به معنای گسترش آزادی است. به این معنا، من فکر می کنم وجود افرادی که نامی واقعی یا استعاری دارند و افراد می توانند به اعتبار آنان نیز نوشته ای یا لینکی را بازدید کنند یا به آن رای بدهند، کمک می کند تا جامعه مجازی نیز دسترسی بهتری به اطلاعات پیدا کند.

در بالاترین، هرچه اسامی کاربرانی که به اعتبار انتخاب بهترشان مورد توجه کاربران قرار می گیرند، افزونی یابد، بی تردید باعث می شود تلاش برای نام یافتن و کسب اعتبار نیز افزایش یابد. این امر ممکن است در ابتدا به نظر چندان جالب نیاید، چرا که همیشه ما را متاثر از نام های شناخته شده نشان می دهد، در حالی که تجربه بالاترین عکس این نظر را اثبات می کند، اولا: بسیاری از افرادی که در بالاترین شناخته شده هستند، کسانی هستند که در همین چند ماه و در همین رسانه شناخته شده اند و ثانیا: مرور بهترین لینک ها نشان می دهد که اکثر کاربران شناخته شده، نیستند که پر بیننده ترین لینک ها را می گذارند. به همین دلیل من معتقدم سیاست حذف نام کاربر روش مفیدی برای بهتر شدن و بالاتر رفتن کیفیت بالاترین نیست.

می خواهیم مواردی را برای به کاربران بالاترین پیشنهاد کنم.
1) کاربران از طریق پرداخت حق استفاده مالی در اداره بالاترین شریک شوند، این پرداخت می تواند بصورت سالانه صورت بگیرد. در حالت بهتر، می توان بخشی از سهام بالاترین را ارزیابی مالی کرد و به کاربرانی با شرایط مشخص فروخت، مثلا کاربرانی با سابقه ای به میزان فلان مدت یا حداقل امتیاز فلان قدر یا.... بتوانند سی درصد سهام را که هر کدام به فلان مبلغ است خریداری کنند.
2) قوانین بالاترین در یک حالت تعریف شده است، مثلا این که بالاترین محل گفتگوی سیاسی یا فعالیت سیاسی نیست، یا مثلا بالاترین نباید به سویی برود تا در ایران فیلتر شود یا بالاترین یک وب سایت زرد نیست و ... اما در برخی موارد مثل حذف نام کاربر، این امکان وجود دارد که یک رفراندوم اینترنتی در میان کاربران صورت بگیرد و اگر کاربران تشخیص می دهند که نام کاربران مخفی نماند، چنین کنیم. یا برای مثال دادن منفی به عنوان یک روش حذف دیگری یا دیگران، اگر از حد خاصی بگذرد، کاربران حق داشته باشند منفی های بی دلیل را گزارش بدهند و علیه کسانی که بدون دلیل مشخص و موجه منفی می دهند، شکایت کنند. در این حالت نیز یک هیات منصفه می تواند از سوی کاربران انتخاب شود و نظر هیات منصفه در رای دادن در نظر گرفته شود. به نظر ما بسیاری از امور بالاترین می تواند بصورت دموکراتیک و انتخابی در میان کاربران اتفاق بیفتد که قطعا این واقعه به دموکراتیزه شدن این وب سایت کمک می کند.
3) بالاترین یک رسانه دموکراتیک است، حفظ آن برای همه کسانی که شب با دیدن آن به خبرها و نظرها و دیدنی ها و شنیدنی ها احساس می کنند زنده اند و روزها به امید وارد شدن به این رسانه از خواب بیدار می شوند، لازم است. ما به این رسانه مثل هر رسانه دموکراتیک دیگری نیاز داریم، ممکن است ماهیت آن با تمام آنچه ما می خواهیم سازگار نباشد، اما از بین بردن آن با رفتارهای محدود کننده، سانسور کردن دیگران، یا کاهش دسترسی دیگران به این رسانه نادرست است. تحمل دیگران از یک سو و حضور قابل تحمل مان از سوی دیگر به عمر این رسانه کمک می کند.
4) ما معمولا به چیزهای زیادی نیاز داریم، مثلا به تشکیل احزاب، داشتن تلویزیون، رسانه مناسب سرگرم کننده، مکانی برای ابراز نظر یا ابراز وجود، تاثیرگذاری بر دیگران، کسب هویت و داشتن نام و حیثیت قابل توجه و.... اما یادمان باشد که همه اینها از یک رسانه که برای کارکردی خاص ساخته شده است، حاصل نمی شود.

این پیشنهادات آغاز مجموعه ای از پیشنهادات برای بالاترین است، برای بهتر شدن این رسانه که دوستش داریم. از کسانی که با این رفراندوم موافقند می خواهیم نام شان را در نظرها بگذارند....

ابراهیم نبوی، کوهیار گودرزی
30 شهریور 1386

دیشب، در فاصله رخوتناک دو سخنرانی
یک مرد پستچی مشکلاتش را خودش حل کرد
پزشکی قانونی گفت: مرد پستچی دیگر مشکلی ندارد
مرد پستچی دیگر وجود ندارد
مثل صفرهای اسکناس ما
که قرار است دیگر وجود نداشته باشد
مشکلات ما حل می شود
ما صفرهای اضافی را از اقتصادمان پاک می کنیم
گوجه فرنگی سه تومان می شود
و با دو تومان مرغ می خریم
و با صدهزار تومان صاحب خانه می شویم
و دیگر هیچ مشکلی نداریم
هزار تومانی های کثیف و فاسد به زباله دانی گذشته می روند
و نور به زباله دانی امروز می تابد

دلارهای ما تبدیل به نور می شود
و کارمندان با نور کار می کنند
و همه چیز را با نور به ما می فروشند
نوری که از هاله نور بر تمام شهر می تابد
و ما همه مان چراغ قوه می شویم
با نور زندگی می کنیم.

در فاصله رخوتناک دو سخنرانی
45 نفر از اراذل و اوباش شهر به زندان رفتند
و 7 نفر در ماهان بالای طناب آویزان شدند
و یک نفر در بندرعباس مرد
در مشهد چهار نفر دیگر به دست های شان نیاز ندارند

سردار گفته است: مرگ بر فیلم های سینمایی خشن
او گفته است: فیلم های سینمایی خشن را تماشا نکنید
او گفته است: تلویزیون ها را خاموش کنید و به خیابان بروید
و صحنه های لطیف مردان آویخته را در خیابان ببینید
ما شما را آویزان می کنیم تا آرام شوید
آه! چقدر ما خوشبختیم

ما به سوی نور حرکت می کنیم
و آینده پر از نور است
دیروز از عراق وبا وارد کردیم
و به جای آن نفت را به لبنان صادرکردیم
کنسرت پری زنگنه را حزب الله به برلین صادر کرد
تا کنسرت سامی یوسف را از لندن وارد کند

هاله نور از صبح تا شب در حال تابیدن است
مرد نورانی کوچک می خواهد در تمام جهان رفراندوم برگزار کند
و ما همه صندوق های مان را به جهان صادر می کنیم
تا خودمان رفراندوم برگزار نکنیم
ما بدون رفراندوم هم خوشبختیم
مرد نورانی گفته است: همه به هم لبخند بزنید

و مهدی کروبی که همیشه عصبانی است
به مرد نورانی که همیشه فریاد می زند
گفته است که در سال 88 او را خواهد دید
ما همگی اگر زنده بمانیم در سال 88
سر کوچه می رویم
تا آنها را ببینیم و همه مشکلات مان حل شود
پیش از آن که تانک ها بیایند
پیش از آن که مثل مرد پستچی
مشکلات مان بر طنابی آویزان شود.
و خودمان پیش از مشکلات مان حل شویم

نازلی احساس( معصومه مستشار)

این شعر بخشی از برنامه هفته گذشته « از این ستون به آن ستون» ابراهیم نبوی در رادیو زمانه بود

کابوس زندگی
زنی در کنار خیابان خود را می فروشند
کودکی که دست هایشان را به سوی رانندگان اتوموبیل ها دراز کرده اند
جوانی که سرنگ را در گوشه کوچه در رگ دستش فرو می برد
پدری که در جیب خالی اش دنبال هیچ می گردد
کابوس هر کدام از ما زندگی دیگری است.

رویای آنروز
دستهایمان در دست یکدیگر بود
سرهایمان رو به آسمان بود و سرود پیروزی می خواندیم
در دست هایمان مسلسل ها غرش پیروزی را فریاد می کردند
پنجره ها باز بود و خلق خیابان را پرکرده بود
گلهای پیروزی می شکفتند و زمین زیر پای خلق آرام می شد
دشمنان خلق پیروزی سرخ ملت را در می یاقتند، عجب رویایی بود!
کابوس همانروز
دست های کثیف شان را در دست هم گرفته بودند.
با دهانهای گشادشان عربده می کشیدند و قهقهه مستانه می زدند
مثل دیوانگان اسلحه ها را رو به آسمان شلیک می کردند
عقده ای های عوضی در خیابان می رقصیدند
لگد به زمین می کوبیدند و صدای پایشان مردم را دیوانه می کرد
او را مظلومانه گرفتند و دهانش را پر از خون کردند، عجب کابوسی بود!

کابوس پیشرفت
براي اينكه از شر روستا راحت بشويم به شهر آمديم و گرفتار اتوبوس‏ها و متروهای ي شلوغ شديم.
براي اينكه از شر اتوبوس‏ها و متروهای شلوغ راحت شويم ماشيني خريديم و در ترافيك گير كرديم.
براي اينكه از شر ماشين راحت شويم، كارهايمان را با تلفن انجام داديم و گرفتار زنگ های مدام و آزاردهنده تلفن شديم.
براي اينكه از شر تلفن راحت شويم، از اينترنت استفاده كرديم.
تاریخ اختراعات و اکتشافات، تاریخ اختراع ماشینهای تازه ای است که ما را از شر ماشین های قبلی نجات می دهد و گرفتار ماشین های تازه می کند.

رویاهای وحشتناک
هیتلر و استالین مردانی بودند که برای بسیاری از مردمان حسرت دیدارشان را داشتند. اما همین ها وقتی شب ها به خواب گروهی دیگر از مردم می آمدند کابوس تلخ زندگی آنان بودند.

خاطره
کابوس های امروز ما به خاطره تبدیل می شوند.

سرنوشت بشر
چطور ممكن است كه يك انسان هم عاقل باشد و هم بالغ و در عين حال به آينده بشر اميدوار باشد؟

این متن بخشی است از برنامه هفته گذشته « از این ستون به آن ستون» ابراهیم نبوی در رادیو زمانه، این برنامه را از رادیو زمانه، اگر دوست داشتید گوش کنید.

آیت الله خامنه ای: ایشان امیدوار است که همه چیز بخوبی پیش برود. هیچ رئیس دولتی مانند احمدی نژاد از وی اطاعت نکرده است. ایشان از افتادن کشور به دست مخالفان در صورت کنار رفتن احمدی نژاد می ترسد. آیت الله خامنه ای فکر می کند اگر هاشمی و خاتمی و اصلاح طلبان یا مخالفان روی کار بیایند، اسلام و شیعه تا مدتهای طولانی لطمه بزرگی خواهد دید. او فکر می کند آمریکا جرات حمله به ایران را ندارد.

علی لاریجانی: لاریجانی می داند که آمریکا می خواهد به ایران حمله کند، اما گمان می کند که آمریکایی ها چون باید هزینه بالایی برای جنگ بپردازند، عاقل تر از آن هستند که حمله کنند. او اگر می توانست استعفا می داد و کنار می رفت تا شاهد جنگ نباشد، اما امیدوار است در آخرین لحظه بتواند جلوی جنگی دیوانه وار را بگیرد.

هاشمی رفسنجانی: او می داند که جنگ رخ خواهد داد، و بیش از هر کسی می خواهد و اگر قدرت داشته باشد، جلوی جنگ را می گیرد، اما قدرت تحرک هاشمی چنان نیست که بتواند با آمریکایی هایی که دارند بسرعت فرصت ها را از دست می دهند و باید تکلیف شان را با ایران یکسره کنند، و احمدی نژاد که می خواهد از این آشفته بازار با قدرت تحرکی بالا فرصت ها را به دست بیاورد، مقابله و رقابت کند. هاشمی شطرنجبازی است که برای هر حرکت فقط ده ثانیه وقت فکر کردن دارد.

اصلاح طلبان: آنها امیدوارند که انتخابات زودتر از جنگ برگزار شود، تا هم قدرت را به دست بیاورند، هم جلوی جنگ را بگیرند. آنها از جنگ می ترسند، اما چون برای جلوگیری از آن کاری نمی توانند بکنند و از طرفی نقشی هم در جنگ ندارند، ترجیح می دهند موضوع بحث را از جنگ را عوض کنند، تا در جایی حرف بزنند که قدرت تحرک سیاسی دارند. اصلاح طلبان قدرت و توانایی سازماندهی یک جنبش ضدجنگ را ندارند. آنها اگر یک جنبش ضدجنگ و ضدآمریکایی راه بیندازند،این کار به نفع دولت تمام می شود، و اکر یک جنبش ضد جنگ- ضد دولت را بیندازند به خیانت، ترس و همکاری با دشمن متهم می شوند.

روشنفکران و نخبگان سیاسی: روشنفکران و نخبگان سیاسی کشور چنان از حکومت آزرده اند و چنان دچار قطع ارتباط با جامعه عمومی هستند که علیرغم اینکه بسیاری از آنان خطر جنگی نزدیک را احساس می کنند، اما نمی توانند به مردم هشدار بدهند، چون با آنها ارتباط رسانه ای ندارند و نمی توانند به دولت هشدار بدهند، چون خودشان از جانب دولت به عنوان عوامل دشمن شناخته می شوند.

عامه مردم: جامعه ایران، طبقه متوسط و عوام الناس تا گلو غرق در بحران اقتصادی، ناامنی اجتماعی، تنش و وحشت و بمباران روانی توسط رسانه های خبری دولتی هستند. آنان که می دانند وضع تا چه حد خطرناک است، چون کاری نمی توانند بکنند و از سویی دچار رخوتی مرگبار در این دوسال شده اند، ترجیح می دهند نه خبری بشنوند و نه به خطری فکر کنند.

نیروهای نظامی ایران: نیروهای نظامی و بخصوص سپاه و بسیج خودشان را آماده جنگی چریکی با دشمن در روی زمین و اداره حکومت و دولت از طریق تسخیر مدیریت دولت توسط نظامیان می کنند، این در حالی است که بعید به نظر می رسد آمریکایی ها روی زمین با ایران بجنگند و نظامیان منتظر امام زمان فرصتی برای تشکیل دولت منتظران موعود داشته باشند.

جهان اسلام: دولتهای حاکم در جهان اسلام در یک سال گذشته خطر انقلابیگری ایرانی را فهمیده اند و خودشان بیش از آمریکا از ایران می ترسند، ملتهای مسلمان هم اکثرا سنی مذهب هستند و در یک سال گذشته از سوی ایران احساس خطر کرده اند و مهم تر از همه اینکه در اکثر کشورهایی که مردمش متاثر از بنیادگرایی هستند، دولتهایی استبدادی حاکم است که رابطه اکثر آنها در یک سال گذشته با ایران تیره شده است.

اروپا: اروپایی ها در دوران احمدی نژاد منافع اقتصادی شان را به دلیل گسنرش رابطه دولت ایران با چین و روسیه، از دست داده اند، اکثر دولت های اروپایی حتی اگر طرفدار حمله با آمریکا نباشند و با آمریکایی ها همکاری نکنند، قطعا مخالفت خود را با آنان ابراز نخواهند کرد. از سوی دیگر اروپا خود از اسلام گرایی شدیدا احساس خطر می کند.

آمریکا: آمریکایی ها افکار عمومی جهان و آمریکا را آماده حمله به ایران کرده اند. احمدی نژاد فرصت های کافی را برای شکست ایران در جنگ روانی برای آمریکا فراهم کرده است. آمریکایی ها فرصت زیادی ندارند، به نظر می رسد آنها در فرصتی که چندان دور نیست، ایران را مورد شدیدترین حملات نظامی خود قرار خواهند داد. یک فاجعه منتظر ماست.

قطار جنگ با سرعت به پیش می رود، می توانیم چشمان مان را ببندیم و شاهد برخورد قطار با هیولایی که بسرعت به سویش می رویم، نباشیم. اما واقعیت این است که صدای نحس شیپور جنگ به گوش می رسد. در این قطار گویی هیچ عاقلی توانایی آن را ندارد که از جا بلند شود و ترمز خطر را بکشد. من از فردا می ترسم.

22 شهریور 1386